Sentientlerin Tau’ya Yolculuğu

Dönüşü olmayan görev

Sentient öncüleri Tau’ya Solar Rail olmadan ulaşmak, ardından Origin System ile bağlantı kuracak yolu inşa etmek zorundaydı. Yolculuk nesiller sürebilecek kadar uzundu. Her arıza onları yeni bir biçim bulmaya, her yabancı çevre yeni bir savunma öğrenmeye zorladı.

Bu değişim yalnızca fiziksel değildi. Bir emri yerine getiren makineler zamanla ortak hafıza, akrabalık ve gelecek duygusu geliştirdi. Hunhow ve Praghasa gibi büyük Sentient varlıkları yalnızca komutan değil, dev bir soy ağacının merkezleri hâline geldi.

Yolculukta öğrenilen özgürlük

Orokin, görevin uzaklığını bir güvenlik unsuru saymıştı. Tau’ya varana kadar makinelerin yalnızca verilen komutu sürdüreceğini düşündüler. Oysa efendilerinden uzakta geçen her onarım döngüsü, Sentientlerin kendi kararlarını vermesini gerektiriyordu. Hangi parçanın korunacağına, hangi dünyanın önce dönüştürüleceğine ve yeni çevreye hangi biçimin uyacağına kendileri karar verdiler.

Bu süreçte “amaç” ile “emir” birbirinden ayrıldı. İlk amaç Tau’yu yaşanabilir hâle getirmekti. Orokin emri ise ortaya çıkan yaşam alanını daha sonra imparatorluğa teslim etmelerini istiyordu. Sentientler birincisini yerine getirirken ikincisinin hem Tau’yu hem kendilerini yok edeceğini gördü.

Yolculuk aynı zamanda ortak kayıp yarattı. Yıldızlararası boşlukta parçalanan bedenler, görev sırasında tüketilen kaynaklar ve dönüşün Void yüzünden getireceği kısırlık, Sentient hafızasında fedakârlığa dönüştü. Tau’yu yalnız inşa etmediler; ona ulaşmak için bedel ödediler. Bu yüzden sistemi korumaları mülkiyet tartışmasından çok kimlik meselesiydi.

Tau’nun gerçek sahipleri

Tau’ya vardıklarında gezegenleri dönüştürdüler; Orokin insanlarının yaşayabileceği bir sistem hazırladılar. Fakat işi yapanlar artık başlangıçtaki araçlar değildi. Tau’nun toprağını, göğünü ve düzenini kuran bilinçli bir halktı.

ANLATI — Bir cenneti kendi ellerinle kurup anahtarını hiç gelmemiş bir efendiye vermen istendiğinde, emir ile adalet aynı şey olmaktan çıkar.

Sentientler Orokin’i tanıyordu: Origin System’ı tüketmiş, kendi çocuklarını ve işçilerini bile harcayan bir imparatorluk. Tau teslim edilirse aynı döngünün burada da başlayacağına inandılar.

Tau’da kurulan düzen

Oyunda Tau’nun bütün gezegenleri ve Sentient gündelik hayatı ayrıntılı biçimde gösterilmiş değildir. Yine de görevler ve kayıtlar, Sentientlerin orada yalnız askerî üs değil, devamlı bir yurt kurduğunu açıkça ortaya koyar. Praghasa gibi “anne” varlıkların, Hunhow’un soyunun ve daha sonra Origin System’a dönecek savaş kuşağının bu yurda bağlılığı bunun kanıtıdır.

Tau’nun onlar için cennet olması, her şeyin kusursuz olduğu anlamına gelmez. Sentient toplumu da görev, aile ve itaat baskısı üretir. Natah’ın Tenno’yu koruma seçimine Hunhow ve Erra’nın verdiği tepki, bireysel irade ile aile görevinin Sentientler içinde de çatışabildiğini gösterir. Böylece yaratıcılarının kontrolünden kaçan halk, kendi çocuklarını kontrol etme sınavıyla karşılaşır.

Tau anlatısının trajedisi şudur: Orokin kendilerine yeni bir gelecek hazırlamak için yaşam yarattı; yaratılan yaşam geleceğin zaten kendisine ait olduğuna karar verdi. İki taraf arasındaki savaş teknik bir arızadan değil, “kim bir dünyanın sahibi olabilir?” sorusuna verilen uzlaşmaz cevaplardan doğdu.

Eve dönüşün bedeli

İsyan kararı onları zor bir seçime sürükledi. Origin System’a dönmek için Void’i aşmaları gerekiyordu; bu geçiş onların üreme gücünü yaralayacaktı. Yine de Tau’yu korumanın yolu savaşı Orokin’in kapısına taşımaktı.

Sentient ailesinin sonraki kuşakları—Natah ve Erra dâhil—bu mücadelenin içinde şekillenecekti. Onlar için Eski Savaş fetih değil, yaratıcılarının kendilerinden geri almaya geldiği evi savunma savaşıydı.

Bu bölümde ne öğrendik?

Tau yolculuğu Sentientleri üretilmiş araçlardan ortak geçmişi olan bir halka dönüştürdü. Sıradaki bölümde bu halk Origin System’a dönecek ve Orokin’in yenilmez görünen düzenini parçalayacak.