Albrecht Entrati ve Void

Duvarın varlığı

Void, Orokin için uzun süre bir yerden çok bir varsayımdı. Normal uzayın kurallarına uymayan, ölçümlerin kenarında beliren bir hiçlik… Albrecht Entrati ise bu hiçliğin boş olmadığına inanıyordu.

Onun düşüncesine göre yıldızlara giden yol, uzayın içinden değil gerçeklikler arasındaki duvardan geçebilirdi. Void kanıtlanır ve kontrol edilirse, Tau artık erişilmez değildi.

Yıllar geçtikçe diğer Orokin araştırmaya olan ilgisini kaybetti. Sonuç üretmeyen bir teori, Altın Çağ’ın seçkinleri için yalnızca başarısızlıktı. Albrecht’in önünde iki seçenek kaldı: Çalışmasını bırakmak ya da deneyin içine bizzat girmek.

ANLATI — Bir imparatorluk yeni dünyalar istiyordu. Albrecht ise ona bir kapı verecekti. Kapının öte yanında neyin beklediğini henüz hiç kimse sormamıştı.

Seriglass Bell

Albrecht kendisini Void’in etkilerinden koruyacağını düşündüğü Seriglass Bell adlı saydam bir kap içine yerleştirdi. Laboratuvarındaki düzenek, daha sonra Wall of Lohk olarak anılacak sınırı açtığında uzay ve zaman bir yüzey gibi dalgalandı.

Geçiş kusursuz olmadı.

Bell geçidin kenarına dokunduğu anda ikiye ayrıldı. Seriglass parçalanırken Albrecht korumasız biçimde Void’e düştü. Düşüncelerinin ve anılarının kendisinden çekilip alındığını hissetti. Ardından kendi laboratuvarına benzeyen, fakat beyaz ışık ve siyah yıldızlarla çevrili imkânsız bir yerde uyandı.

Karşısında kendisi duruyordu.

“Little Bengel”

Bu kopya yalnızca Albrecht’in görünümüne sahip değildi. Annesinin yüzyıllar önce kullandığı ve kimsenin bilmemesi gereken çocukluk hitabıyla ona seslendi: Little Bengel.

Albrecht o anda keşfin verdiği hayranlıktan daha güçlü bir duygu hissetti: Kaçma isteği.

Kendi laboratuvarına döndüğünde bedeni kırık camla parçalanmış, sesi ve görüşü ağır biçimde zarar görmüştü. Konuşamadığı için elini keserek kanıyla kızına geçidi kapatmasını yazdı. Euleria düzeneği durdurdu. Kapanan sınır, öte taraftan uzanan varlığın parmaklarından birini ya da birkaçını kopardı.

KANON NOTU — Albrecht’in karşılaştığı varlık daha sonra Man in the Wall ve The Indifference adlarıyla anılacaktır. Bu bölüm onun doğasını açıklamaz; yalnızca ilk doğrulanmış karşılaşmayı anlatır.

Void’den kalan parmaklar

Orokin, bu olaydan korktuğu kadar ondan yararlanmak da istedi. Kopan parçalar incelendi, kopyalandı ve Void yolculuğunu mümkün kılan teknolojilerin merkezine yerleştirildi. Railjack’lerdeki ve Zariman’daki Reliquary Drive sistemleri bu keşfin mirasını taşıdı.

Albrecht Void’i kanıtlamıştı. Tau’ya giden yolu açabilecek enerji artık teoriden ibaret değildi.

Fakat kendisi için deney hiçbir zaman tamamlanmadı. Void’den gerçekten geri dönen kişinin kendisi mi, yoksa onu taklit eden öteki mi olduğundan emin olamadı. Bu korku yüzünden Orokin’in beden değiştirerek sürdürdüğü Continuity ritüelini bir daha kullanmamaya karar verdi.

Keşif mi, ihlal mi?

Albrecht’in çalışması Origin System’ın tarihindeki en büyük bilimsel atılımlardan biriydi. Aynı anda, The Indifference ile insanlık arasındaki ilk açık kapıyı da oluşturdu.

Orokin bu olaydan tek bir ders çıkardı: Void kullanılabilirdi.

Albrecht’in çıkardığı ders ise çok daha karanlıktı: Void bakabiliyordu.

Bu bölümde ne öğrendik?

Albrecht Entrati, Void’i bir enerji kaynağı ve yıldızlar arası geçit olarak kanıtladı. İlk deney, The Indifference ile temas kurulmasına ve Reliquary Drive teknolojisinin doğmasına yol açtı. Tau artık ulaşılabilir görünüyordu; ama yolun kendisi insanlığı fark etmişti.

Bir sonraki bölüm: Orokin’in bütün geleceğini bağladığı büyük plan, Tau Kolonizasyon Projesi.